Galeria M jest przestrzenią wystawienniczą współprowadzoną przez Miejski Ośrodek Doskonalenia Nauczycieli w Opolu, Wydział Sztuki Uniwersytetu Opolskiego oraz Związek Polskich Artystów Plastyków Okręg Opolski.
Program wystawienniczy Galerii M opiera się na organizacji wystaw studentów, absolwentów i pracowników Wydziału Sztuki, artystów zrzeszonych w ZPAP okręgu opolskiego, a także artystów spoza Opola. Organizujemy wydarzenia artystyczne i kulturalne, a także edukacyjne.
Galeria M mieści się w pięknym, eklektycznym budynku na Wyspie Pasiece, przy ul. Powstańców Śląskich 19, 45-086 Opole, który jest obecnie siedzibą MODN w Opolu.
Galeria ma powierzchnię około 66 m2 i wysokość ok 3,5 m. W pomieszczeniu jest dostęp do światła dziennego, a także instnieje możliwość całkowitego zaciemnienia pomieszczenia.
Wernisaż: 4 lutego 2026, godz. 12.00 Kuratorka: Natalia Krawczyk
U schyłku XVI wieku Cesare Ripa opublikował Iconologia overo Descrittione dell’Imagini universali – obszerny zbiór personifikacji i emblematów, oparty na antycznych wzorcach. Zadaniem tego dzieła było nadanie wizualnej formy abstrakcyjnym pojęciom: cnotom i wadom, emocjom, relacjom społecznym, wiedzy i władzy. W wydaniu rozszerzonym z 1603 roku, zawierającym kilkaset haseł i ponad 150 drzeworytów, Ikonologia stała się jednym z najważniejszych kodeksów ikonograficznych nowożytności. Choć w XIX wieku Winckelmann uznał ją za anachroniczną, XX-wieczne badania Warburga, Panofsky’ego i Gombricha przypomniały, że Ikonologia nadal prowokuje do myślenia o tym, jak obrazy kształtują nasze rozumienie świata.
Pytanie, które stanowi punkt wyjścia dla prezentowanej wystawy, brzmi: czy metoda Ripy – oparta na personifikacji i emblematycznym myśleniu obrazem – może być jeszcze użyteczna w XXI wieku? W ramach zajęć Ikonosfera i kompetencje wizualne studentki i studenci podjęli próbę symbolicznego „dopisania” kolejnego rozdziału do Ikonologii, traktując ją nie jako zamknięty historyczny artefakt, lecz jako metodę analizy współczesnej rzeczywistości wizualnej. Koncentrując się na takich zagadnieniach jak zmiana klimatu, kryzys zdrowia psychicznego, media społecznościowe, sztuczna inteligencja, nowa duchowość, relacje międzypokoleniowe, krytyka patriarchatu czy rewizja pojęcia równości, autorzy i autorki prac starali się rozpoznać aktualne formy wizualnego myślenia i napięcia, jakie im towarzyszą.
Studenckie prace te nie tyle aktualizują dzieło Cesare Ripy, ile wykorzystują jego metodę jako narzędzie refleksji nad współczesnością. Wystawa nie oferuje jednoznacznych diagnoz. Traktuje obrazy jako pole negocjacji znaczeń i narzędzie krytycznej refleksji. Stawia pytanie nie tylko o to, jak dziś wygląda nasza rzeczywistość, lecz także o to, jakie obrazy ją produkują – i jakie konsekwencje z tego wynikają.
Maria Bitka Performens: 14.11.2025, godz. 18:00
Zespół kuratorski Galerii -m – zaprasza w piątek 14 listopada 2025 roku, o godzinie 18:00 w GALERII -m-, ul. Powstańców Śląskich 19, Opole – na performans towarzyszący wystawie Marii Bitki „Drzewostan”. Podczas wydarzenia będzie można odkryć, co stało się z zaklętą dziewczyną i może nawet spróbować ją odczarować?
Współpraca przy realizacji ceramiki: Maria Szymała – pracownia Młyn Sztuki, Brzeg
Nauka pieśni: Iwona Wylęgała
Wystawa przeznaczona dla widzów pełnoletnich.
Informacje o autorce
Maria Bitka, ur. 1986 r w Opolu, artystka, doktora sztuki, doktorat obroniła w 2022 r. na ASP we Wrocławiu. Absolwentka ASP w Krakowie, dyplom magisterski uzyskała na Wydziale Intermediów w 2013 i Instytutu Sztuki na Uniwersytecie Opolskim 2010. W swojej praktyce artystycznej bazuje na osobistym doświadczeniu, które staje się punktem wyjścia dla realizacji performans, wideo, fotografii i instalacji. Dużą wagę przywiązuje do procesu powstawania prac nie lekceważąc ich wizualnej/zmysłowej atrakcyjności. W swoich realizacjach porusza tematy związane z intymnością, relacją z przyrodą, a także zagadnienia tożsamości. Hobbystycznie śpiewa w zespole śpiewu tradycyjnego Niezłe Ziółka. Współzałożycielka grupy artystycznej Kuratorki.
https://mariabitka.pl/
Wernisaż: 29.10.2025, godz. 18.00 Kuratorka: Julia Brodziak
Wystawa Marii Bitki inspirowana jest drzewami widzianymi przez pryzmat kultury tradycyjnej. Motywy roślinne, obecne w pieśniach ludowych, rzadko odnoszą się wyłącznie do natury — zazwyczaj stają się metaforą ludzkich emocji i namiętności. Drzewa i rośliny prowadzą słuchacza w głąb świata uczuć, opowiadając o miłości, tęsknocie, ale też o przemocy i cierpieniu. Wsłuchując się w pieśni o jabłoni, jaworze czy dębie, można odnaleźć historie zarówno piękne, jak i mroczne.
W swojej wystawie artystka odwołuje się do tych narracji, dotykając tematów uniwersalnych, opowiedzianych za pomocą roślinnych symboli. W przestrzeni Galerii -m- zaprezentuje instalacje, prace wideo oraz performans, tworzące wielogłosową refleksję nad miejscem natury w emocjonalnej i kulturowej pamięci.
Projekt został dofinansowany ze stypendium Marszałka Województwa Opolskiego „Marszałkowskie Talenty”.
Wystawa przeznaczona dla widzów pełnoletnich.
Informacje o autorce
Maria Bitka, ur. 1986 r w Opolu, artystka, doktora sztuki, doktorat obroniła w 2022 r. na ASP we Wrocławiu. Absolwentka ASP w Krakowie, dyplom magisterski uzyskała na Wydziale Intermediów w 2013 i Instytutu Sztuki na Uniwersytecie Opolskim 2010. W swojej praktyce artystycznej bazuje na osobistym doświadczeniu, które staje się punktem wyjścia dla realizacji performans, wideo, fotografii i instalacji. Dużą wagę przywiązuje do procesu powstawania prac nie lekceważąc ich wizualnej/zmysłowej atrakcyjności. W swoich realizacjach porusza tematy związane z intymnością, relacją z przyrodą, a także zagadnienia tożsamości. Hobbystycznie śpiewa w zespole śpiewu tradycyjnego Niezłe Ziółka. Współzałożycielka grupy artystycznej Kuratorki.
Wernisaż: 16.10.2025, godz.17
W ramach 15. edycji Opolskiego Festiwalu Fotografii w Galerii – m – odbył się wernisaż prac studentek i studentów Wydziału Sztuki Uniwersytetu Opolskiego. Wystawa stanowi przegląd młodej, świeżej fotografii, ukazującej różnorodne podejście – od eksperymentalnych form wizualnych po osobiste, intymne narracje.
Autorki i autorzy prac:
Julia Chlebicka, Aleksandra Golenia, Agnieszka Kołek, Maria Kołodziej, Kamila Kostruch, Konstancja Kozak, Natalia Krajewska, Paweł Krzyżak, Aleksandra Kuśmider, Viktoriia Lavrinenko, Oliwia Nowak, Julia Pietrakowska, Wiktoria Pinkosz, Aleksandra Tarocińska, Mateusz Waliduda, Anna Zadworna, Zofia Zapolska.
Prezentowane projekty powstały w ramach zajęć z fotografii pod artystyczną opieką dr. hab. Grzegorza Gajosa, prof. UO oraz mgr. Grzegorza Hussaka. Opieka merytoryczna nad identyfikacją wizualną festiwalu: dr hab. Grzegorz Gajos oraz mgr. Katarzyna Mular.
Wydarzenie w ramach Opolskiego Festiwalu Fotografii organizowanego przez Fundację 2.8.
Ekspozycję można oglądać w Galerii -m- do 27 października 2025 roku.
Wcześniej wymagany jest kontakt telefoniczny: 77 454 50 87.
Wernisaż: 24.08.2025
24 sierpnia 2025 roku, w Dniu Niepodległości Ukrainy, odbył się wernisaż drugiej edycji wystawy „Cześć, pogadamy?”. Tym razem prezentowana była w ramach projektu Unia Kultur Polska–Ukraina. Ekspozycja powstała na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Opolskiego, a jej kuratorką jest nasza studentka Tetiana Kyryliuk, współpracująca z Diego Pereirą.
Wystawa skupia się wokół języka ukraińskiego jako narzędzia budowania tożsamości, pamięci i codziennych doświadczeń. Prezentowane grafiki, rysunki, animacje i obrazy badają język jako medium opowieści – pełne ograniczeń, ale też nieoczekiwanych możliwości ekspresji.
Twórczość artystek i artystów opowiada o tęsknocie za domem, kruchości obecnej chwili oraz emocjach, których nie da się wprost wyrazić słowami. Ekspozycja zaprasza do rozmowy nie tylko o języku jako systemie reguł, lecz także o jego roli w przeżywaniu i opisywaniu rzeczywistości.
W wystawie biorą udział: Iryna Baranowa, Dmytro Borsuk, Alina Dashchuk, Julia Chaika,Yevheniia Hryhoryan, Neonila Korotash, Anastasia Kozlovska,Tetiana Kyryliuk, Kateryna Panikar, Oksana Sklym
Uroczyste otwarcie wystawy uświetnił występ muzycznego trio w składzie: Emilia Kos – skrzypce, wokal /Jerzy Mykytiuk – bandura, wokal/ Dariusz Kownacki – akordeon
Artyści wykonali utwory głęboko zakorzenione w ukraińskiej kulturze – od tradycyjnych pieśni ludowych i bandurzystów po „Melodię” Myrosława Skoryka, uznawaną za portret duszy ukraińskiego narodu, oraz „Taniec” z opery Zaporożec za Dunajem Semena Hulak-Artemowskiego.
Spotkaniu towarzyszyła również degustacja ukraińskich produktów, a atmosfera wydarzenia – jak uchwyciły obiektywy – miała prawdziwie międzygatunkowy i integracyjny charakter.
Partnerzy i patroni:
Projekt Unia Kultur Polska–Ukraina został dofinansowany z budżetu Urzędu Miasta Opola oraz Samorządu Województwa Opolskiego, a także objęty Patronatem Honorowym Marszałka Województwa Opolskiego Szymona Ogłazy oraz Prezydenta Miasta Opola Arkadiusza Wiśniewskiego.
Fot. Jerzy Stemplewski
Wernisaż: 08.07.2025. godz. 18:00 Kurator: Maria Kołodziej
W Galerii -m- odbył się wernisaż wystawy „POST” autorstwa Anny Miklis – młodej artystki, która w swoich pracach odważnie porusza temat choroby, z jaką się zmagała. Ekspozycja prezentuje wybrane prace powstałe w czasie jej osobistej walki z zaburzeniami odżywiania. To szczere, momentami brutalne spojrzenie na to, co dzieje się po – po doświadczeniu wyniszczającej choroby, po kryzysie.
– Problem odżywiania to temat, który omija się w sztuce, ale pomyślałam, że skoro już mnie to spotkało i zabrało tak wiele, to spróbuję to pokazać od tej strony, która nie jest może wygodna, czasem wręcz brzydka – mówiła Anna Miklis otwierając wystawę.
Artystka zwraca uwagę na poważne konsekwencje zdrowotne, jakie niesie za sobą obsesja kontroli nad ciałem – szczególnie wśród młodych osób. – Młodzi ludzie często nie zdają sobie sprawy, czym to się kończy. Skupiają się na wyglądzie, na byciu coraz szczuplejszym, a potem przychodzi widmo osteoporozy, anemia, groźba raka. Boisz się nawet usiąść, bo po wstaniu możesz mieć odleżyny – opowiada artystka, nie unikając mocnych słów.
Wystawa „POST” to nie tylko artystyczna opowieść o chorobie, ale także świadectwo przetrwania.
Anna Miklis nie ukrywa, że bez wsparcia Wydziału Sztuki Uniwersytetu Opolskiego, ukończenie studiów mogłoby być niemożliwe. – Spotkałam się ze strony pracowników wydziału z ogromnym zrozumieniem – podkreśla. – To był mój ostatni rok licencjacki, rok, w którym prawie kopnęłam w kalendarz.
Wystawa potrwa do 22 lipca 2025.
Wernisaż: 06.06.2025, godz. 14.00
Souvenir jest świadectwem pamięci, stanowiącej istotny pomost pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. Wystawa, którą prezentujemy, jest wynikiem kolektywnej międzynarodowej współpracy pomiędzy artystami z regionu Burgundii a artystami związanymi z Wydziałem Sztuki UO. „Souvenir ”jest wyrazem zróżnicowanego i osobistego podejścia do zagadnienia pamięci pod względem kulturowym, warsztatowym, emocjonalnym.
– Bartłomiej Trzos
Zanikanie pamięci, zapominanie, powrót pamięci… Wspomnienia przychodzą i odchodzą, jak chcą. Można je nawet przepisać… Czy pamiętamy, co robiliśmy dziesięć lat temu, wczoraj… Wystawa „Souvenir” bada wszystkie te zwroty akcji. To także okazja do świętowania 10-lecia twórczej współpracy artystów z Opola i Burgundii.
– Frederick Gagne
Artyści: Frédérick Gagné, Grzegorz Gajos, Laurette Gerbet, Magdalena Hlawacz, Michał Krawiec, Ignacy Nowodworski, Bartosz Posacki, Paulina Ptaszyńska, Mathilde Rachet, Bartłomiej Trzos.
Wystawa trwa: 6–11.06.2025
fot. Kacper Ceglarz i Michał Krawiec
wernisaż: 17.06 2025, godz. 18:00
Teraz to znaczy kiedy?” to pytanie o naturę teraźniejszości w kontekście sztucznej inteligencji, technologii i naszych doświadczeń w tym obszarze. W świecie, w którym czas jest coraz szybciej przekształcany przez algorytmy i technologie, pytanie to staje się kluczowe. Dla artysty pracującego z AI „teraz” staje się momentem nie tylko w sensie czasowym, ale również w sensie procesu twórczego, który może być zarówno spowolniony, jak i przyspieszony przez działanie maszyny. Sztuczna inteligencja, jako narzędzie, wpływa na to, co rozumiemy przez tworzenie „teraz” – zmieniając sposób, w jaki rozumiemy czas, autentyczność i intencje w sztuce. Może również wywoływać pytania o to, kiedy stajemy się świadomi granicy między tym, co zostało stworzone przez człowieka, a tym, co zostało zaprojektowane przez maszyny.
Praca z AI w sztuce sprawia, że pytanie o autora staje się coraz bardziej złożone. Kiedy twórczość jest wynikiem działania maszyny, w jakim stopniu możemy ją nazwać autorską? W jaki sposób autor odnosi się do procesu twórczego, który częściowo przejmują algorytmy? „Teraz to znaczy kiedy?” stawia wyzwanie przed tradycyjnym rozumieniem autorstwa. W pracy z AI, autor/autorka może stać się tylko jednym z elementów procesu twórczego, kontrolującym narzędzia, ale nie posiadającym pełnej kontroli nad wynikiem. Może również być kreatorem idei, konceptu, pozostawiając opracowanie formalne maszynie. W tych kontekstach praca wymaga refleksji nad tym, jak zmieniają się tradycyjne formy twórczości, jak sztuczna inteligencja może zrewidować sposób, w jaki patrzymy na własną rolę w tworzeniu sztuki.
Celem pracy było zrozumienie i wykorzystanie tej interakcji do tworzenia dzieł, które nie tylko ukazują techniczne możliwości sztucznej inteligencji, ale również zmieniają nasze wyobrażenie o tym, co oznacza tworzenie w dobie nowoczesnych technologii.
Studentki i studenci mieli okazję wykorzystać AI do generowania obrazów, dźwięków, tekstów, a także eksperymentowania z różnorodnymi formami instalacji, obiektów, projektów wizualnych i dźwiękowych. Narzędzia AI stały się tym samym częścią ich warsztatu, a zrealizowane projekty zachęcają do refleksji nad wpływem technologii na postrzeganie rzeczywistości, naturą procesu twórczego, kwestiami autorstwa, a także nad innymi problemami, z którymi mierzymy się właśnie „teraz”.
Prace powstały w pracowni Multimediów na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Opolskiego pod opieką artystyczną dr Pauliny Ptaszyńskiej.
tekst: dr Paulina Ptaszyńska
projekt plakatu: Julia Chlebicka
wystawa potrwa do 24 czerwca br.
Artystki i artyści: Julia Chlebicka, Aleksandra Golenia, Kamila Kostruch, Konstancja Kozak, Agnieszka Kołek, Maria Kołodziej, Natalia Krajewska, Paweł Krzyżak, Aleksandra Kuśmider, Viktoriia Lavrinenko, Oliwia Nowak, Julia Pietrakowska, Wiktoria Pinkosz, Aleksandra Tarocińska, Mateusz Waliduda, Anna Zadworna, Zofia Zapolska
Wernisaż: 16.05.2025, godz. 17:00 Kuratorka: Tetiana Kyryliuk
To druga wystawa w GALERII -m- poświęcona sytuacji w Ukrainie – tym razem skoncentrowana wokół tematu języka ukraińskiego i jego roli w budowaniu tożsamości i przeżywaniu codzienności. Prezentowane prace – grafiki, rysunki, animacje i malarstwo – pokazują język jako narzędzie opowieści o sobie – pełne ograniczeń, ale też nieoczekiwanych możliwości ekspresji, zwłaszcza w kontekście kryzysu i przemilczanych emocji. Są to prace, w których współistnieją niepokój i kruchość obecnej chwili z tęsknotą za domem – miejscem bezpieczeństwa, pamięci i bliskości.
W jednej z prac widzimy nagą kobietę próbującą wydobyć z siebie głos. Jej krzyk, choć widoczny, pozostaje niemy – jak echo bez odpowiedzi. To obraz, który mocno rezonuje z sytuacją Ukrainy: kraju, który woła, ale zbyt często nie zostaje wysłuchany. Ten brak głosu nie oznacza jednak braku opowieści – przeciwnie, jest próbą ich wydobycia i przywrócenia znaczenia.Język to nie tylko narzędzie komunikacji – to zwierciadło, w którym odbija się historia, kultura oraz sposób postrzegania świata. Każde słowo niesie w sobie ślad przeszłości i kształtuje przyszłość, stanowiąc jeden z fundamentów tożsamości narodowej. Język ukraiński to coś więcej niż system znaków – to żywe archiwum pamięci i doświadczenia. Ma bogatą historię, sięgającą głęboko w średniowiecze, i wciąż zmieniające się konteksty – od dialektów po wpływy polityczne. Pierwsze zapisane ukraińskie słowa – „med” (miód) i „strawa” (danie) – pojawiły się już w 448 roku w relacji bizantyjskiego historyka Priskusa z Panii, który zanotował je w obozie huńskiego władcy Attyli. To symboliczne, że dotyczą one jedzenia: podstawy przetrwania i wspólnoty.
Od wieków język pełnił różne funkcje – był narzędziem ekspresji, środkiem oporu, ale także elementem, który mógł zarówno dzielić, jak i łączyć. Jego status i rola zmieniały się w zależności od kontekstu historycznego i politycznego. Mimo okresów ograniczeń, zakazów używania w przestrzeni publicznej czy prób jego marginalizacji, język ukraiński przetrwał i nadal odgrywa istotną rolę w kształtowaniu tożsamości narodowej.Wystawa jest zaproszeniem do rozmowy – nie tyle o języku jako systemie reguł, co o języku jako doświadczeniu. Interesuje nas zarówno forma, jak i treść: jak mówić o tym, co trudne? Jak przekazać emocje, które nie mieszczą się w słowach? Jak język kształtuje nasze postrzeganie rzeczywistości – i co się dzieje, gdy zaczyna go brakować?
Tekst kuratorski: Maria Kołodziej
Projekt plakatu: Tetiana Kyryliuk
Wernisaż: 28.03. 2025, godz. 18.00
Zapraszamy na wyjątkową wystawę, gdzie warsztat tkacki artystki jest fundamentem jej wypowiedzi.
Entropia splotu to opowieść o przekształcaniu chaosu w uporządkowaną strukturę, o napięciu między bezładem a harmonią. Proces twórczy ukazany jest jako gra sił – od swobodnie splątanych nici po starannie skomponowaną całość, w której każdy element znajduje swoje miejsce. Punktem wyjścia dla twórczych działań Aleksnadry Gisges-Daleckiej są nieuporządkowane cząstki materii, które stopniowo układają się w spójne formy. Warsztat tkacki stanowi tu nie tylko narzędzie, ale fundament artystycznej wypowiedzi. Precyzja, dbałość o detal i mistrzowskie operowanie techniką nadają kompozycjom artystki wyrazistość, a zastosowanie monochromatycznej gamy barwnej podkreśla strukturę i fakturę tworzonych przez nią tkanin. Wystawa ta to także eksperyment z formą – wyjście poza utarte schematy i poszukiwanie nowych środków wyrazu. Wytwarzane przez Gisges-Dalecką obiekty balansują na granicy sztuki użytkowej i autonomicznych dzieł, niekiedy wchodząc w dialog z przestrzenią i ludzkim ciałem. Scenograficzny charakter niektórych prac przywodzi na myśl teatralne rekwizyty, budując atmosferę gry i interakcji z odbiorcą. Bogactwo detali, wrażliwość na materię oraz subtelne poczucie humoru sprawiają, że całość nie tylko angażuje wizualnie, ale też zaprasza do osobistych interpretacji. Entropia splotu to podróż przez proces twórczy – od surowego materiału po formę pełną życia, od swobodnego ruchu nici po chwyconą w tkance chwilę.
Kuratorka: Julia Brodziak
(wystawa czynna do 24.04.2025)
Aleksandra Gisges-Dalecka – artystka interdyscyplinarna, kostiumografka, projektantka odzieży artystycznej i scenografka, ukończyła kierunek tkanina artystyczna w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Absolwentka Politechniki Szczecińskiej na kierunku inżynieria materiałowa. Członkini Związku Polskich Artystów Plastyków oraz Polskiej Sekcji Tkaniny. Kuratorka i pomysłodawczyni Festiwalu Tkaniny w Szczecinie. Tworzy unikatowe dzieła w technikach malarstwa na jedwabiu, barwienia tkanin, rzeźby miękkiej i dzianiny. Inspiracje czerpie z podróży – doskonaliła swoje umiejętności u mistrzów tkaniny w Indonezji, Włoszech i Malezji.
Wernisaż: 30 stycznia 2025, godz. 14.00
Wystawa Studentek i Studentów kierunku Design i Komunikacja Społeczna
Obrazy pojawiające się w naszej rzeczywistości nie są niewinne i neutralne. Obfitują w symbole i znaczenia, które definiują nasze myślenie, rzeczywistość i tożsamość. W swoim słynnym tekście What Do Pictures Want? The Lives and Loves of Images William J.T. Mitchell poświęcił tej kwestii wiele uwagi. Pytając o to „czego chcą obrazy?” – sugerował, że nie są one jedynie niemymi świadkami rzeczywistości, ale jej agentami, potrafiącymi prowokować, uwodzić i manipulować. Aktywnie uczestniczą w redefiniowaniu, wzmacnianiu i zniekształcaniu tego, co widzimy.
Współczesność to labirynt ikon, znaków i memów – gęsty i nieprzejrzysty, pełen zapętleń i nadmiaru. Projekty prezentowane w ramach wystawy Słownik Ziemsko-Ziemski to efekt wnikliwej obserwacji tej wizualnej kakofonii i próba jej twórczego przetworzenia. Studenckie prace są próbą przechwycenia i przetworzenia tego chaosu, stworzenia autorskiej kartografii znaczeń. Słownik Ziemsko-Ziemski to konceptualny przewodnik, prowadzący przez współczesne obsesje, lęki i pragnienia.
Jakie hasła znalazły się w tym leksykonie? Apokalipsa – od fantazji końca po realia katastrofy klimatycznej. Ciało – pole walki między normą a eksperymentem. Człowiek – pojęcie, które w epoce AI i posthumanizmu wymaga redefinicji. Konsumpcja – nie tyle potrzeba, co strategia istnienia. Miasto – żywy organizm czy produkt spekulacji? Miłość – w czasach algorytmów i ghostingu. Mutacja – ewolucja, katastrofa czy nowa forma nadziei? Płeć – język, biologia czy performans? Rolnictwo – w dobie syntetycznego jedzenia i agro-kapitalizmu. Zwierzę – dawne „nieme stworzenie”, dziś pełnoprawny bohater filozofii posthumanistycznej.
Dyskurs dotyczący tych kwestii toczy się nie tylko w kręgach akademickich, lecz także zajmuje wiele miejsca w debacie publicznej, stając się niejednokrotnie punktem zapalnym sporów, manifestów i ideologicznych zwrotów akcji.
Zapraszamy do konfrontacji z tymi pytaniami. Słownik Ziemsko-Ziemski nie jest opowieścią, która ma swój początek i koniec – jest to raczej zestaw definicji otwartych na wszelkie mutacje. Wystawa jest zaproszeniem do reinterpretacji, do własnych poszukiwań i przesunięć znaczeń.
Kuratorzy: Mateusz Domeradzki i Natalia Krawczyk
Wernisaż: 29.11. 2024, godz. 18.00
Close Encounters (Bliskie Spotkania) to międzynarodowa wystawa, prezentująca prace dziesięciorga artystów powstałych podczas rezydencji artystycznej SíM w Reykjaviku, na Islandii. Program ten umożliwił spotkanie twórców z różnych części Europy, którzy wspólnie pracowali w majestatycznym, chłodnym pejzażu wyspy na styku Oceanu Atlantyckiego i Morza Arktycznego.
Tematem powstałych tam, a prezentowanych na wystawie w Galerii -m- prac jest m.in. zjawisko topnienia lodu i jego wielowymiarowe konsekwencje, te widoczne i te bardziej subtelne, wpływające na przemianę krajobrazu. Artyści i artystki odnoszą się również do kwestii wpływu zmian klimatycznych na delikatną równowagę lokalnych ekosystemów oraz ludzkich społeczności. W prezentowanych projektach twórcy analizują także sposób, w jaki warunki atmosferyczne Islandii – zmienne wzorce pogodowe oraz skrajności wynikające z nadmiaru lub braku światła – oddziałują zarówno na jednostki, jak i na zbiorową psychikę.
Na wystawie prezentowany jest bogaty repertuar form artystycznego wyrazu – od malarstwa, poprzez ceramikę i grafikę, po fotografię. A instalacje wideo, poezja oraz sztuka performatywna uzupełniają tę niezwykłą opowieść o równie niezwykłej krainie.
Finisaż: 13.12. 2024, godz. 18.00
Kurator: Diego Pereira
Artyści: Stano Bubán, Diana Čižmárová, Grzegorz Gajos, Magdalena Hlawacz, Aleksandra Janik, Nati Krawtz, Baz Laarakkers,Vi Reichel, Martina Šottová, Małgorzata ETBER Warlikowska
Wernisaż: 17.10.2024, godz. 17.00
Wernisaż: 13.06.2024, godz. 18.00
Rozpoczęcie 27.06.2024 o godz. 18:00
Rozpoczęcie: 05.06.2024, godz. 12.00
Wernisaż: 16.05.2024, godz.18.00
